domingo, 17 de enero de 2016

san Ignacio



"En tiempos de turbación no hacer mudanza"

                                                                  San Ignacio de Loyola

sábado, 16 de enero de 2016

Aprendre


     AVUI HE PERDUT UNA OPORTUNITAT PRECIOSA QUE ESPERO DES DE FA MOLT DE TEMPS. PERO NO M'ENTRISTEIXO PERQUE A CADA SEGON LA VIDA EM PORTA NOUS ENSENYAMENTS QUE POSEN EN EVIDENCIA TOT ALLO DE MI MATEIXA QUE M'ALLUNYA DEL MES ESSENCIAL. 
  AGRAEIXO A LA VIDA QUE MALGRAT TOTS ELS MEUS ERROS, EM DONI CONSTANTMENT NOVES OPORTUNITATS PER VEURE, CREIXER I APRENDRE, SENSE HAVER D'ALLUNYAR-ME D'ALLA ON SOC, SI NO SENZILLAMENT OBRINT-ME I ATENENT A ALLO QUE TINC MES A PROP. 
    
    GRACIES DE TOT COR!!!

miércoles, 13 de enero de 2016

Caminar





Caminar, 
caminar, 
caminar.

No importa adónde
ni desde dónde,
importa el paso
que ahora ligero
no se detiene
ni mira atrás.

Caminar, 
caminar, 
caminar.

En soledad
o acompañado,
bajo la luz 
del mediodía.

En plena noche.

Entres las calles
de la ciudad extraña
o en la extañeza
al redescubrir 
un paisaje conocido
como si no lo fuera.

Caminar, 
caminar, 
caminar.

Y que los pasos inciertos
 indiferentes 
a su destino
gocen tan sólo 
al verse alzarse
de la melodía 
y del ritmo.



martes, 12 de enero de 2016

Danza de anyo nuevo.

"Puglia to Auschwitz. Un cambio di rotta." Breve testimonianza

      
    Ho conosciuto Alessandro Caponio in un Ostello della Gioventù. Dopo tre settimane di pellegrinaggio un po' erratico tra diverse eremi in diversi paesini della Lombardia, ho finalmente deciso di riposarmi davanti il camino de l' Ostello dove qualcuno mi ha proposto di andare a cena. Là c'era un ragazzo che appena mi sono seduta ha iniziato una conversazione raccontandomi dei suoi pellegrinaggi e anche della sua stanza come studente ad Assisi (io avevo apena visitato un monastero francescano).
    La passione con la quale parlava di tutte le sue esperienze mi ha subito preso, e non è dovuto passare molto tempo perché Caponio iniziasse a raccontare della sua nuova passione, di cui io non avevo mai sentito a parlare: il Nordic Walking. Dopo cena, Alessandro mi mostrò un video del suo ultimo pellegrinaggio attraverso la via Francigena, e io sono andata a dormire con tutte queste nuove immagini e parole che danzavano nella mia testa... Quando ci siamo rincontrato la mattina durante la colazione, mi ha parlato di un corso per istruttori di Nordic Walking non lontano da dove stavamo, alla strada Belfiore, e non ho potuto resistere dalla tentazione di accompagnarlo. 
    E' stato nel trascorso di questi giorni che ho sentito per la prima volta parlare dal progetto "Puglia to Auschwitz. Un cambio di rotta", consistente in un viaggio in bicicletta in cui Alessandro porta una piantina di ulivo pugliese da Bari a Auschwitz per donarla al museo dell' Olocausto come simbolo di pace. A un certo punto ho sentito l' anelito di seguirlo in questa impresa, ma mi è subito apparsa una impresa gigantesca, sopratutto per qualcuno che non e abituato ad andare in bicicletta...
    Per diverse ragioni i nostri cammini si sono separati, ma il ricordo di questo incontro inaspetatto e pieno di vita è rimasto nella mia memoria come un punto di luce e mi ha portato a voler seguirlo almeno da lontano. Adesso, Alessandro Caponio ha già realizzato più di la metà del suo percorso, attraversando l' Europa in solitudine e in pieno inverno. Solo lui conosce la paura, la gioia, il dolore, l' allegria, la bellezza, l'angoscia, l'emozione... di questa intrepida avventra. A noi, comodi nelle nostre vite quotidiane, che lo guardiamo da lontano, rimane solamente un gesto di riconoscimento, ammirazione e profondo ringraziamento. Grazie, Alessandro, che la forza ti accompagni e che il tuo percorso sia un cammino di pace per tutti!

   Per saperne di più e collaborare nel progetto:


https://www.facebook.com/Cammini-di-Puglia-296107343846245/

jueves, 7 de enero de 2016

Una ensenyanza


   La vida nos ensenya que de los errores pueden nacer nuevas e inesperadas formas de vida y que los movimientos a los que nos conduce un error, pueden dar origen, una vez reconocido el error pero sin pretender rectificarlo, a nuevas aspiraciones que tal vez no coinciden con nuestro anhelo incial, pero que precisamente porque responden mejor a lo que en realidad sin saberlo necesitamos, pueden ofrecernos aquello que buscabamos y que cegados por una imagen idealizada de la realidad no eramos capaces de reconocer entonces. 
     Pretender regresar a un punto previo al error, no es si no una repeticion del mismo. La naturaleza del rio nos ensenya que este sigue abanzando sin posibilidad de retorno a pesar de las piedras y los meandros. Esa, como tantas otras, es tambien una forma de maestria. Importa mas como se vive el tiempo en determinadas circunstancias, que las circunstancias mismas. El modo de vivir el tiempo es una eleccion que puede o no decir "si" a la Vida. Las circunstancias son consecuencia de esa eleccion, y de esa eleccion depende que puedan ser cambiadas, sin necesidad de cambiar de lugar. Es la actitud y la mirada sobre la realidad lo que debe ser transformado mediante el trabajo interior y no a la inversa. Solo entonces nos hacemos capaces de afrontar el dolor que supone la conciencia de nuestros errores sin sentir la necesidad de huir a otro lugar, sea cual sea. Por otro lado, la conciencia de desarraigo ante la que nos situa el exilio --interior o exterior, o ambos-- puede ser un incentivo para el fortalecimiento espiritual y el crecimiento de la persona que, expuesta de una manera mas evidente a sus debilidades y carencias, se hace a su vez mas consciente de la necesidad del otro. No ser maestro de nadie y discipulo de ninguno, ¡pero leerlos a todos! Y si es posible conocerlos mejor, aunque para ello nos hacen falta aun muchas dosis de humildad.

¡¡Renovacion!!


Quemar la bruja negra...




Y dar paso a la nueva!!!!